پروندهٔ مهاجران، سیاستهای تکراری و چند پرسش اساسی

  بار دیگر در روزهای اخیر، مسئلهٔ حضور مهاجران افغانستانی در ایران، بحث و جدلهای زیادی را ایجاد کرده و ظاهرا تصمیم دولت وفاق ملی هم اخراج بخشی از آنان است‌. 

 ساماندهی وضعیت مهاجران در ایران باید به‌صورت جدی پیگیری شود، ولی نباید فراموش کرد که این مسئله‌ تاکنون سیاست‌گذاری درست و مشخصی در سطح کلان کشور نداشته و دستخوش برخورد سلیقه‌ای دولتهای گذشته بوده و در نتیجه به کلافی سردرگم تبدیل شده که با دستور فوری اخراج آنان و حتی انسداد مرزها به تنهایی قابل حل نیست! 

 اما مسئلهٔ فوری‌تری که اکنون به‌وجود آمده، حجم بالای اخبار سیاه‌انگارانه و نظرات شبه‌امنیتی پیرامون مهاجران است که به‌طور مستمر توسط مقامات دولتی و انتظامی در رسانه‌های عمومی منتشر می‌شود؛ آیا چنین فضایی، مخاطب ایرانی را به رفتارهای تند و غیرمنطقی با مهاجران -که سالهاست با آنها همزیستی داشته‌اند- سوق نمی‌دهد؟ 

در واقع آقایان مسئول، بدون توجه به تبعات اجتماعی اظهارنظرات خود، به‌دنبال ارائهٔ راهکاری هستند که: اولا تازگی ندارد و سالهاست با عنوان «سیاست بازگشت» و سخت‌گیری علیه مهاجرین اعمال می‌شود؛ و ثانیا برای حل یک مشکل چندوجهی و پیچیده، مردم را در کف جامعه روبروی هم قرار می‌دهند که خود این می‌تواند به یک مشکل حاد امنیتی تبدیل شود! ▪️آیا برای یافتن راه‌حلی که جامع و کامل باشد، نباید کار علمی جدی در مورد انگیزه‌ها و زمینه‌های حضور مهاجران در ایران انجام شود؟ ▫️آیا نباید پژوهشهای علمی برای نگرش‌سنجی مهاجران افغانستانی در ایران و اینکه در چه شرایطی حاضر به بازگشت هستند انجام گردد؟! ▪️آیا واقعا حضور مهاجران در ایران هیچ منفعت و دستاوردی طی این چهاردهه برای ما نداشته است؟ ▫️آیا حجم قابل توجهی از نخبگان و فرهیختگان مهاجر در ایران که ظرفیت آنان مغفول مانده، قابل استفاده نیست؟! 

 آقایان مسئول! حداقل تجربهٔ کشورهای مهاجرپذیر دنیا را یکبار درست و دقیق مورد مطالعه قرار دهید و به راهکارهای منطقی و قابل انجام بیندیشید که کمترین آسیب اجتماعی و امنیتی و بیشترین منفعت را برای جامعهٔ ما داشته باشد.